واژه­ی « موسیقی »، یا « موزیک » که گاهی در ادبیات فارسی از آن با « موسیقار » نیز یاد شده است واژه­ای یونانی است ، که پس از ترجمه­ی کتاب­های علمی یونانی به زبان عربی ، در این زبان داخل شد ، و چون بیشتر نویسندگان این کتاب­ها ایرانی بودند ، البته در زبان فارسی هم گاهی به همان­گونه به کار گرفته می­شد . تا آنکه امروز هم آن را به رسمیت شناخته­اند و در نوشته­ها و گفتارها به کار می­برند.

این واژه از ریشه­ی لاتین «Musa» گرفته شده است که فرشته­ی هنر و دانش و الهه­ی نغمه و سرود است.

ریشه­ی واژه­ی ایرانی موسیقی

چنانکه گفته شد واژه­ی موسیقی در کتاب­های علمی یا کتاب­هایی که ترجمه­ی کتاب­های یونانی بود، به کار می­رفت، اما در دیگر دفترها این نام به کار گرفته نمی­شد و در کتاب­های دوره­ی اول پس از اسلام معادل ایرانی آن بیشتر از نام موسیقی به چشم می­خورد، تا آنکه امروز این معادل فراموش شده و یکجا جای خویش را به «موسیقی» داده است.
از موسیقیدان در ادب فارسی دری، با نام « رامشگر » یا « خنیاگر » یاد شده است. «رامشگر» از دو بهر «رامش» و پسوند «گر» ساخته شده است.
رامش به معنی خوشی، خوشحالی، خوشبختی  آمده است و ایرانیان، گذران زندگی را به رامش، از جمله فرایض دینی می­شمردند.
« خنیاگر » در زبان پهلوی « هونیاک کر » و با تخفیف « هونیاکر » بوده است،و آن نیز از یک ریشه و پسوند « گر » ساخته شده است. ریشه­ی آن «هونیاک» نیز خود دارای دو بخش است. بهر نخست آن « هو »، همان است که در واژه­ی «هومن» به معنای «اندیشه­ی نیک» هنوز به همان صورت در واژه به جای مانده و با تبدیل «هـ» به «خـ» که در زبان­شناسی مورد تحقیقی قرار گرفته از آن واژه­ی «خوب» امروز ساخته شده است .
دیگر بخش، « نیاک » است، که دگرگون شده­ی واژه­ی « نواک »  است که امروز « نوا » خوانده می­شود. زیرا که بسیاری از واژه­ها که به «ک» پیش از حرف صدادار پایان می­پذیرفته­اند به مرور از پهلوی به فارسی دری «ک» خود را از دست داده­اند، مانند « داناک »(= دانا)، « رواک »(= روا) « پرستوک »(= پرستو) و ... و از آن میان فقط دو واژه­ی «خوراک» و «پوشاک» به همان صورت نخستین باقی مانده است.
پس روی هم رفته «خنیاگر» یا « هونیاک » یا « خنیا » به معنی « آواز خوب » یا « نوای خوش » است و این همان است که فردوسی بزرگوار ما در مقدمه­ی داستان کاووس و مازندران  در آمدن رامشگر چیره­دست و خواندن سرود مازندرانی، در یک بیت گفته است :

چنین گفت : کز شهر مازندران           یکی خوش نوازم ز رامشگران

^{برداشت از : آریابوم}